Sterven in Śavasana

on

herfst

Herfst

Het is herfst. De tijd om te oogsten en van het afsterven van de natuur. Wat heb jij geoogst deze zomer? Waar ben je dankbaar voor? Het is fijn om daar even bij stil te staan, wat het leven je dit jaar heeft gegeven. Dankbaarheid maakt het hart lichter.

In het bos is het nu prachtig. De bladeren kleuren, vallen af, de bomen sterven een schijndood. De bladeren zijn een beschermende laag voor de grond in de winter. Waar ze verrotten en door talloze wezens worden getransformeerd in voedsel voor de boom, zodat hij volgend jaar weer tot leven kan komen in de lente. Je ziet overal paddenstoelen, ook lid van de opruimende wezens. Dode bomen vormen voor hen een rijke voedselbodem. Op deze manier wordt energie doorgegeven, in de natuur is de dood een bron van leven.

Rad van Wedergeboorte

Dit proces in de natuur is te vergelijken met het concept van reïncarnatie. Het lichaam, de materie, sterft af, de ziel blijft en wordt opnieuw geboren in een nieuw lichaam. De yoga is ooit ontwikkelt om dit rad van wedergeboorte te ontstijgen. De yogi asceet beoefent yogahoudingen en ademoefeningen om zich voor te bereiden op meditatie. In een staat van meditatie kan hij verlicht raken. Wanneer hij sterft zal zijn ziel niet opnieuw worden geboren in een lichaam, maar één worden met de Bron, de Kosmos, God, de Godin, hoe je het ook wilt noemen. Wat denk jij dat er gebeurt als je sterft?

Adem

Zonder dood, geen leven. Zonder duister, geen licht. Zonder uitademing, geen inademing. Ademen is leven. Elke inademing is nieuwe verse levensenergie. Elke uitademing is sterven, je laat los wat je niet meer nodig hebt. Voor de meeste mensen is inademen aantrekkelijker dan uitademen. Velen ademen niet volledig uit. Hier schuilt een onbewuste angst voor de dood achter. Door te weinig uit te ademen kan de zuurstof/koolstofdioxide verhouding in de longen uit balans raken en ga je hyperventileren. Je hebt dan te veel zuurstof ingenomen. Het is belangrijk om goed uit te ademen, want wat helemaal leeg is, kan ook weer helemaal vol stromen.

Shavasana

Śavasana

In de yoga oefen je elke les het sterven; je overgeven aan een diepe ontspanning, de materie los laten. Dit in Śavasana (Shavasana), de lange ontspanning liggend op de rug aan het einde van de les. “Śav” wordt vertaald als “lijk” (“asana” = houding) en heeft dezelfde wortel als Śiva (Shiva), de god van vernietiging en creatie (wedergeboorte). Door de materie los te laten, te sterven, komt het subtiele tevoorschijn. Je kunt je geest, jezelf, ervaren in deze houding. Door niets te doen, kan er ook iets nieuws tevoorschijn komen, inspiratie of inzicht misschien. Wanneer je inspiratie zoekt, is het goed om gewoon helemaal niks te doen, dan komt het vanzelf. Daarnaast verwerk je in deze houding de oefeningen die je ervoor hebt gedaan, je maakt ze je eigen. Net als dat je na studeren het best kunt gaan slapen. Dan verwerken het lichaam en de geest de informatie en kun je die beter onthouden.

Śavasana wordt de moeilijkste houding genoemd. Wat is er zo moeilijk aan op je rug liggen? Zou je kunnen denken. Maar volledig ontspannen kunnen er maar weinigen, loslaten is best eng. Spanning en blokkades in het lichaam en het denken, zijn opgeworpen om jou te beschermen, die laat je niet zomaar los. Hier ligt ook de angst voor het onbekende, de dood.

Kali8ee

Kali

Vroeger was de dood veel meer aanwezig in ons leven. Men werd veel minder oud, er werd gevochten tussen clans, kindersterfte was hoog en men slachtte zijn eigen vee. We leven nu in zo’n klinische maatschappij dat weinig mensen de dood hebben gezien. Schedels, bloed en ingewanden, zien we vaak alleen in horrorfilms. Maar dit zijn ook de attributen van sommige Hindoe goden, bijvoorbeeld Kali. Ze draagt een ketting van mensenschedels, houdt een afgehakt hoofd vast en is helemaal zwart van de lijkenas. Deze doodsgodin is niet een of andere demon. Ze laat juist zien dat de dood hoort bij het leven. Ze is de belichaming van de materie, de natuur, dat wat de schepping voort doet gaan en daar is de dood onderdeel van.

De dood van het ego

Wanneer je kunt accepteren, omarmen zelfs, dat je sterft, geef je je over aan het leven. Je laat als het ware je ego sterven. Dit is onderdeel van veel mystieke tradities en vergelijkbaar met de sjamanistische dood. Door het besef dat jouw ‘ik’ niet eeuwig is, lijken sommige dingen helemaal niet meer relevant. Waarom zou je je schamen voor je stem, als je het fijn vindt om te zingen? Waarom zou je de laatste mode volgen, als je je liever anders kleed? Waarom zou je niet dansen, als je leuke muziek hoort? Sommige dingen worden juist belangrijker. Wat zijn je dromen? Wat zou je graag willen betekenen voor je medemens? Wat laat jij achter op deze Aarde?

Stel dat dit je laatste herfst is. Wat zou je nodig hebben om vredig los te kunnen laten?

 

 

 

 

Bronnen:

Saswitha Opleiding voor Yoga en Wijsbegeerte

Handboek voor sensitief leven door het jaar heen, Barbara Driessen

Bewaren

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s